May 31, 2009

வயிற்றுக்கு உணவில்லாத போழ்து ......

வயிற்றுக்கு வக்கற்ற 
ஒரு மாலைப் பொழுதில்
கவிஞர்கள் இருவர்
 கடை வீதியில் உலாவினர் . 
ஒரு சின்ன விவாதம் .

பிரபஞ்சத்தின் மென்மைகளில்
மேன்மை எது ?
தாயின் ஸ்பரிசமா ?
இயற்கையின் தொடுதலா ?

ஒருவன் சொன்னான்
காணும் இயற்கை 
ஆக்கும் அழிக்கும்
அன்னையவள் அறிந்ததெலாம்
அன்பன்றி வேறில்லை 
என்று .

அடுத்தவன்
பிரபஞ்சப் பெருவெளியில்
படைக்கப்பட்ட அனைத்திற்கும்
அம்மா ஒருத்திதானே
இயற்கையும் 
தாய்தானே 
என்றான் . 

இவனோ
பெற்ற பிள்ளை
பிஞ்சுப் பாதம் தடவி
மூச்சோடு நுகர்ந்து
முகம் காட்டிச் சிரிக்கும்
தாயின் அன்பே
தனியான மென்மை
என்றான் . 

அதற்கு அவன்
பெய்து சென்ற பெருமழை
விட்டுச் செல்லும் ஒருதுளி
இலையோடு கூடி
இடையிடை ஓடி
காதோடு சொல்லும்
கடவுளின் உண்மை
என்றான் . 

முடிவான மென்மை மட்டும்
மட்டுப்படவேயில்லை .
கவிஞன் பேச்சுக்குக்
கடிவாளமேது ?

ரோட்டோரம் 
இட்லி விற்கும் கிழவி
அவர்களிருவரையும் 
கூப்பிட்டு விசாரித்து
இரண்டு இட்லிகளும்
தேங்காய் சட்னியும்
இலையில் வைத்துக் கொடுத்தாள் . 

தெளிவு பெற்ற இருவரும்
மென்மைகளில் மேலானது
இரண்டு மாவு உருண்டைகளே
என்று கை நனைத்தனர் .



4 comments:

A STAR IN THE SKY said...

KADAISI PATHTHIYIL MENMAIHALIL MELANADHU THAAI IYARKAI IRANDUM DHAN ENBATHU PURIGIRADHU... MAAVU URANDAIGALAI ALITHADHAU ORU THAAI... AVVIRU URANDAIGAL URUVAGA KARANAMAI IRUNDHADHU IYARKAI...

mathi said...

guess what ... even i ve not thought of such a meaning for the last few lines . but it so happens that when left to the reader , the spectrum expands into several horizons untouched before !

a said...

an articulate ending...but i feel that u could have expanded a bit more on the traits of nature's motherliness.

aswin jayaraman said...

Well i can fully understand what u say da...!!!

Post a Comment