Dec 27, 2011

இலக்கிய வயிறுகள்



பெரும்பாலும் 
மெலிந்தே இருக்கின்றன . 

புது வரவுகளை
எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன . 
அவை வரும் வரை 
மாடுகளைப் போல
தின்று செரித்த சுவைகளை
அசை போட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன. 
கழுதைகளைப் போல
காகிதச் சுவை கூட
அறிந்து வைத்திருக்கின்றன . 

உலகின் கண்களுக்குத் தெரியாமல்
அங்கே
ஓர் அமில மழை
ஓயாது பெய்து கொண்டே இருக்கின்றது. 
ஒரு நெருப்பு அதில்
அணையாது கனன்று கொண்டே இருக்கின்றது. 
இருந்தும் அவை
ஒரு துளி அமுதம் கிடைத்தால்
பேய்ப் பசியும் கூட ஆற்றிக்கொண்டு
உண்ட மயக்கத்தில் திளைக்கவும்
பழகி வைத்திருக்கின்றன. 

உலகின் மொத்தப் பசியையும்
உலகின் மொத்தத் திருப்தியையும்
அவற்றால்
ஒருசேர உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. 

பல அம்சங்களிலும்
இலக்கிய வயிறுகள்
பெரும்பாலும்
இலக்கிய மனங்களைப் போலவே இருக்கின்றன. 

- மதி

(எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய 'வாசக பர்வம்' என்ற புத்தகத்தின் பாதிப்பில் உருவான ஒரு கவிதை இது. பசி பழகினவாறே படைப்பும் பயின்று வரும்/வந்த படைப்பாளிகளுக்கு இந்தக் கவிதையை அர்ப்பணிக்கிறேன். படம் அளித்து உதவிய ஸ்மூரென்பர்குக்கு நன்றி)

Dec 10, 2011

பாட்டிமை



ஒரு குழந்தையோடு குழந்தையாகவும்
அதன் தாயோடு தாயாகவும்
ஒரு பெண்ணை இங்கு காண்கிறேன்.
இவள் புதிதாகப் பாட்டி ஆகியிருக்கிறவள்.

ன் பேத்தியின் பிரதாபங்கள் குறித்து
பிறரிடம் பேசுகையிலெல்லாம்
அப்படி ஒரு ஒளிர்வைத் தருகிறது
அவள் முகம் !

Nov 14, 2011

#6 - விடலை யாரை விட்டது


(நான்காண்டுகள் கோவையில் கல்லூரியில் கழித்த பொன்னான நாட்களில் சந்தித்த சுவாரசியங்களைத் தொகுத்து ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பை உருவாக்கலாம் என்று ஒரு சின்ன எண்ணம். இதே போல கல்லூரிச் சாலை # என்று குறியிட்டு இன்னும் பல கதைகள் ஒவ்வொன்றாய் வரும். இந்தப் பதிவு இத்தொடரின் ஆறாவது கதை ஆகும். இந்தத் தொடரின் மற்ற கல்லூரிக் கதைகளை வாசிக்க கல்லூரிச் சாலை என்ற சுட்டியைத் தட்டிப் பாருங்கள். 

என் கதைகளுக்கு வித்திட்ட தோழர்கள் தோழிமார் அனைவர்க்கும் நன்றிகள். இதன் மூலம் யாரையும் காயப்படுத்தவோ கலாய்க்கவோ எனக்குத் துளியும் எண்ணமில்லை. அத்தனை கதைகளிலும் அத்தனை பெயர்களும் மாற்றப்பட்டுள்ளன. உண்மைகள் கொஞ்சம் என் கற்பனைகள் அதிகம் சேர்த்த கதைகள். நிஜப்பெயர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டால் வாசகர்கள் உங்களுக்குள் புன்னகைத்துக் கொள்வதோடு நிறுத்திக்கொள்ளவும், யாரும் தயவு செய்து public forum comment இல் பெயர்களை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட வேண்டாம் என்றும் அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறேன். இந்த முயற்சிக்குக் கிடைக்கும் அரவணைப்புகள் அத்தனை நண்பர்களையும் சாரும். அழுகின முட்டைகளை நான் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

சந்தோஷமாய் என் கல்லூரிக்குள் வாருங்கள்.....)

......................................................................................................


அட ! இது கூட நல்லாயிருக்கே .... 
என்னுடைய இலக்கியத் திறமைக்கு இப்படி ஒரு சவால் வருமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதுவும் திடீரென்று இப்படிக் கணக்குப் பாடவேளையின் நடுவில். Laplace transformation ரொம்பவும் சலித்துப் போகவே, பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ராமன் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டான், "ஏன் சிவா, நீ இந்தக் கவிதையெல்லாம் எழுதுறேல்ல ... நான் உனக்கு இப்போ ஒரு சோதனை வெக்கட்டுமா?"

சுதாரித்துக் கொண்டு என்ன சோதனை என்று விசாரித்தேன். எனக்கும் Laplace-ஐப் பிடிக்கவே இல்லை. "கட்டிப்புடிடா கட்டிப்புடிடா பாட்டு இருக்குல்ல.. அந்த டியூனுக்கு அதே சிச்சுவேஷனுக்கு உன்னால ஒரு பாட்டு எழுத முடியுமா ?" எனக்கு ஆச்சரியம் ! நான் ஏதோ சின்னச் சின்ன அளவுகளில் தூக்கம் வராத இரவுகளில் என் கிறுக்கு மனத்தைப் பற்றியும் மழையையும் நிலவையும் பற்றியும் கவிதைகள் எழுதிக் கொண்டு இருக்கிறவன். இருந்தாலும் உடம்புக்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை என்று முதியோர் இல்லங்கள் பற்றியும் பெண் சிசுக் கொலை பற்றியும் சமூகச் சீர்திருத்தங்கள் பற்றியும் மட்டும் எழுதுவது இல்லை. கட்டிப்புடிடா வகையறாவெல்லாம் இதுவரை முயற்சித்ததே இல்லை.

Oct 25, 2011

பண்டிகைப் புன்னகைகள்


எல்லோருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் ... இந்தப் பண்டிகைக்கு மட்டுமே வாய்க்கப்பெறும் சில பொக்கிஷமான புன்னகை நிமிடங்களைக் கவிதையாக்கி வைத்திருக்கிறேன்... வாசித்து ரசித்துவிட்டு மகிழ்வோடு கொண்டாடுங்கள் ..



நாலோரம் மஞ்சளிட்ட புதுத்துணி
நாவூறும் சுவையிழுக்கும் பலகாரம்
நல்லெண்ணெய்க் குளியலை யார்
நடுவில் கண்டுபிடித்தாரோ என்று
செல்லச் சிறுவன் சிணுங்கும்போது ........

தவழும் பாவாடையைத் தூக்கி ஒரு கை
துணையாய் அண்ணன் விரல்பிடித்து இறுக்கி ஒரு கை
காதைப் பொத்திக் கொள்ள கைகள் பற்றாமல்
வைத்த முதல் வெடி வெடிக்குமுன்னே
குட்டி தேவதை கண் சுருக்கி ஓடி வர ...

Oct 12, 2011

ஒரு சோறு பதம்

அரசாங்க வேலைன்னா சும்மாவா !!
கீழைத் தமிழ் நாட்டில் இராமநாதபுரம் வகையறா ஊர்களுள் , அதிகம் பசுமை பழகாத , வெயிலும் புழுதியும் புழுக்கமும் பரந்த ஒரு ஊரில் அதிகம் சுவாரசியம் இல்லாத ஓர் அரசாங்க அலுவலகத்தில் சுத்தமாகச் சந்தை மதிப்பே இல்லாத ஒரு வயசானவர் எப்போதும் போல ஒரு நாளைக் கழித்ததில் பெரிய விசேஷம் இல்லை. என்றாவது ஒரு நாள் என்ற ரீதியில் என் போன்றோர் அங்கே இருக்கையில் அவரும் அங்கே இருந்தது தான் இந்தக் கதை உருவாவதற்குப் பெரும் பங்காற்றியிருக்க வேண்டும்.

கொஞ்சம் பழக்கமான ஓர் ஆசிரிய நண்பருடன் - புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருப்பவர் - ஒரு வேலையாக அந்த ஊரின் உதவித்தொடக்கக் கல்வி அலுவலகத்தில் ஒரு முழு நாளைக் கழிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. எனக்கும் பெரிதாக வேறு வேலை ஏதும் அன்று இல்லை என்பது வேறு விஷயம்.

தாருக்கும் தரைக்கும் வேற்றுமை தெரியாத ஒரு குறுகிய தெருவில், ஒரு பழைய பெரிய திரையரங்கத்தினை ஒட்டிய ஒரு மிகக் குறுகிய சந்துக்குள்ளே அமைந்திருந்தது அலுவலகம். காலை ஒன்பதரை மணிக்கே வந்து விட்டிருந்தோம். எங்களுக்குப் பிறகு சீரான இடைவெளியில் பதவி அடிப்படையில் அலுவலக ஊழியர்கள் வரத் தொடங்கினார்கள். ஒரு பத்தரை வாக்கில் கொஞ்சம் தடபுடலோடு உதவித் தொடக்கக் கல்வி அலுவலர் அம்மா கடைசியாக வந்து சேர்ந்தார். கொஞ்சம் அதிகமான முகப் பூச்சுகளும் கட்டையான அதிகாரக் குரலுமாக உஷா உதூப்புக்கும் 'தூள்' சொர்ணாக்காவுக்கும் சொந்தம் போல இருந்தார் அலுவலரம்மா. அதே 'ஒரு ரூபாய்' பொட்டும் கூட.

அலுவலகக் கட்டடம் ஒரு காலத்தில் அந்தத் திரையரங்கத்தின் அலுவலகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். கட்டடத்தின் மேலே ஓரிரு எழுத்துகளை இழந்து 'அன்னை மேரி' என்ற திரையரங்கின் பெயர் இருந்தது. அன்னை மேரி திரையரங்கில் ஓடிக் கொண்டிருந்த படம் அந்த அரங்கத்தின் நொடித்துப் போன நிலையைக் காட்டியது. அரசாங்கத்தின் தொடக்கக் கல்வி நொடித்துப் போனதா இல்லையா என்பது அரசியல் விஷயம். பேச வேண்டாம்.

அங்கே காத்திருக்கும் போது தான் அந்தப் பெரியவர் அங்கு வந்தார். அவரைப் பார்த்ததுமே எழுத்தர் ஒருவர் "ஐயா உங்க விஷயத்தைத்தான் தேடிக்கிருக்கோம். ஆயிரும். கொஞ்ச வெளியே காத்திருங்க" என்றார். பழக்கமான ஆள் தான் போல. கொஞ்சம் ஒடிசலாகவும் குள்ளமாகவும் இருந்தார். மழுங்கச் சிரைத்த முகம். கையில் ஒரு மஞ்சப்பை. அவரும் எங்களோடு காத்திருக்கத் தொடங்கினார். வெளியில் இருந்த வேறு சிலருக்கும் அவர் பழக்கமாகத் தெரிந்தார். அவர்களிடம் அவர்களுடைய வேலை விஷயங்களையும் முன்னேற்ற நிலைகளையும் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

.....................................


இந்தக் கதை சுவாரசியமாகத் தொடங்கி இருக்கிறதா? இத்தோடு நான் எழுதிய இன்னும் சில சிறுகதைகளும் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன என்று பலரும் உசுப்பேற்றிவிட்டதால் இந்தக் கதையை 'முதல் போணி' என்னும் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள். புத்தகம் இப்போது சுடச்சுட விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மேலும் கதை எப்படிச் செல்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்கு இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படியுங்கள். வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இந்த முன்னுரை உங்களுக்கு உதவலாம் :-) புத்தகத்தைப் பற்றி ஊர் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவும் ஜோதியில் கலந்து கொள்ளவும் இந்த ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை எட்டிப்பாருங்கள். புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான இணையதளங்கள் கீழ்க்காணுமாறு

உடுமலை.காம்
Flipkart
நன்நூல் இந்திய இணையதளம்
Indiaplaza
நன்நூல் உலக இணையதளம் - இவர்கள் வெளி நாடுகளில் வசிப்போர்க்கும் புத்தகத்தை வீட்டுக்கே அனுப்பி வைப்பார்களாம்...




- மதி

Sep 11, 2011

பீத்துணி களவாடும் பிள்ளையார்



உலகின் மிக அழகான நிகழ்வு
உறங்கும் குழந்தையின் சிரிப்பு !

பிறந்த குழந்தைகள்
உறங்கும் பொழுதினில்
பிள்ளையார் வந்து
பூ காட்டிப் போவாராம்.
பூக்கள்
புன்னகையைப் பிரசவிக்குமாம் !

Sep 6, 2011

அனந்தபுரியில் சாவித்திரி



அட்டைப்படத்திலேயே அஜீத்துக்கும் விஜய்க்கும் சண்டை மூட்டிவிட்டிருந்த அந்த வார ஆனந்த விகடனைப் பதினைந்து ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிவிட்டு, அப்படியே ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலும் வாங்கிக்கொண்டு, அந்த இரவில் மதுரை இரயில் நிலையத்தின் பயணிகள் காத்திருப்பு அறையில் எனக்கென ஓர் இடம் தேடிப்பிடித்து அமர்ந்தேன். இன்னும் சற்று நேரத்தில் என் வண்டி முதலாம் நடைமேடையில் வந்து சேரலாம். பதினைந்து ரூபாய் ! ஐந்து ரூபாய்க்கு ஆனந்த விகடனும் ஐந்து ரூபாய்க்குக் குமுதமும் என்று வாராவாரம் வாங்கி வாசித்த நாட்கள் வெகு தொலைவில் இல்லை என்று தோன்றியது. வயது எட்டடி பாய்ந்திருக்கையில் விகடன் விலை பதினாறடி பாய்ந்துவிட்டிருக்கிறது. அப்படியே நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என் அருகில் ஒரு மஞ்சள் பையும் வேட்டி சட்டையுமாய் ஒரு பெரியவர். "நாங்க எல்லாம் அந்தக்காலத்துல முக்கால் ரூவாய்க்கு மூணு மசால் தோசை திம்போம்" என்று அங்கலாய்த்த எத்தனை பெருசுகளை நினைத்து எத்தனை நாட்கள் சிரித்திருப்பேன். "நாங்க எல்லாம் அந்தக் காலத்துல பத்து ரூவாய்க்கு விகடனும் குமுதமும் சேர்த்து வாங்கிப் படிக்கையிலே....." என்று அந்த மஞ்சள் பை பெரியவர் என்னைக் கலாய்ப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது. அடடா! இப்படி நினைப்பதை முதலில் நிறுத்த வேண்டும். இப்போதென்ன முதுமைக்கு அவசரம்.

சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தேன். காத்திருந்த பயணிகளில் பலரும் நாற்பதுக்கு மேல்தான். அதுதான் ஏதோ ஒரு முதுமையின் அதிர்வு பாய்ந்திருக்கிறது போல. இந்தக் கல்லூரி விடுமுறையில் தனியாக ஊருக்குச் செல்லும் கதாநாயகிகள் எல்லாம் எந்த இரயிலில் போகிறார்கள் என்றே தெரியவில்லை. அல்லது அவர்கள் யாரும் அரை மணிக்கு முன்னாலேயே வந்து பயணியர் காத்திருப்பு அறையில் உட்கார்ந்து ஆனந்த விகடன் வாசிப்பதில்லையா?

அந்த அறையின் முதுமை வாடை என்னை உந்தித் தள்ள, எழுந்து வந்து நடைமேடையில் நிற்கலானேன். முத்து நகர் விரைவு இரயில் இப்போதுதான் போயிருக்கிறது. அடுத்தது அனந்தபுரிதான் !

ஐந்து இளம் பெண்களையும் , ஒரு முரட்டு அண்ணனையும் பார்த்துவிட்டு , ஒரு தேனீரும் பருகியபின், இருபது நிமிடங்கள் தாமதமாய் இரைந்து வந்து நின்றது அனந்தபுரி எக்ஸ்பிரஸ். நான் பதிவு செய்திருந்த பெட்டிக்குச் சென்றேன். அங்கே இறங்குவோரை  இறங்கவிடாமலும் ஏறுவோரை மீறவிடாமலும் கதவருகில் கூட்டம் கபடி ஆடிக்கொண்டிருந்தது. முன்பதிவு செய்திருந்தாலும் கூட கதவு ஒன்று கண்ணில் பட்ட உடன் அதில் நெருக்கியடித்துப் போராடி ஏறுவதில் எம் மக்கள் ஓர் அலாதி பிரியமே காட்டுகிறார்கள் ! அன்று முகூர்த்த நாள் வேறு. கலவரம் கரைந்து கடைசியாக நானும் ஏறிக்கொண்டபின் ஐந்து நிமிடம் அமைதியாய் நின்றுவிட்டு அசைய ஆரம்பித்தது வண்டி.

எனக்குக் கதவுக்குப் பக்கத்திலேயே ஆறாம் எண் இருக்கை. கொஞ்சம் அமளி துமளி எல்லாம் அடங்கட்டும் என்று கதவருகிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன். அன்று நிஜமாகவே கன கூட்டம் தான். கைக்குழந்தையோடு ஒரு கணவன் மனைவியும், ஏறத்தாழ ஏழாம் வகுப்பு வயதுடைய இரட்டைப் பையன்களோடு மற்றொரு அப்பா அம்மாவும் கதவுக்கு அருகில் கிடைத்த சின்ன இடத்தைச் சமமாகப் பங்கு போட்டுகொண்டு, போர்வைகளையும் பழைய புடவைகளையும் தரையில் விரித்து ஒரு வழியாக வசதி தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். Waiting list ! முன்பதிவுப் பெட்டியில் இப்படித் தரையில் தூங்கியாவது போய்விடலாம். பிள்ளைகளோடு அவர்கள் நிச்சயமாய்ப் பொது வகுப்பில் போய்விட முடியாதுதான் !

ஒரு பத்து பன்னிரெண்டு பேர் கொண்ட பெரிய இளைஞர் குழுவுக்குப் பாதி படுக்கைகள் RAC-யில் நிச்சயம் ஆகியிருந்தன. கதவருகில் நின்று கொண்டு அந்தக் குழுத்தலைவனான ஓர் இளைஞன் ஒவ்வொருவருக்காய் படுக்கை எண் சொல்லி அனுப்பி வைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் எல்லாம் அகன்றதும் , கொஞ்சம் இடம் வசதியாக , நான் என் படுக்கைக்குச் சென்று மேலே ஏறி படுத்துக்கொண்டேன்.

இவ்வளவும் நடந்து கொண்டிருக்கையிலும் நான் அந்த முதிய தம்பதியைக் கவனித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன். என்னுடையது மேல் படுக்கை. அதன் கீழ் உள்ள நடு மற்றும் கீழ் படுக்கைகளில் அந்த அம்மாளும் அந்தப் பெரியவரும் படுத்திருந்தார்கள். நான் கதவருகே நின்று கொண்டிருந்த போது ஒரு முப்பது சுமார் வயதுடைய ஆள் ஒருவர் அந்த அம்மாளை எழுப்பி அது தன் படுக்கை என்று கூறி அவளை எழுந்திருக்கச் சொன்னார். மிக மெதுவாக அந்த அம்மாள் எழுந்து கொடுத்து ஏணியில் இறங்கினாள். கீழ் படுக்கையில் அந்த முதியவர் - அந்த அம்மாளின் கணவர் - மல்லாந்த நிலையில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருக்க, அவரை எழுப்பி விடாமல் கவனமாக அவரின் காலடியில் கழுத்தைக் குனிந்து கொண்டு அமர்ந்தாள். அதற்குள் அவளை எழுப்பி விட்ட நடுப் படுக்கைக்காரர் தன் படுக்கையில் ஏறி , கையோடு கொண்டு வந்திருந்த ஒரு காற்றுத் தலையணையைப் போட்டுக்கொண்டு குப்புறப் படுத்துத் தூங்கிவிட்டிருந்தார்.

அந்த அம்மாள் ஒரு பெட்டிக்குள் இருந்து தன் கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்திருந்தாள். நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு. தலையில் நிறைய மல்லிகை. சிவப்பு எல்லைகளுடைய மஞ்சள் புடவை அணிந்திருந்தாள். அறுபதுக்குக் குறையாமல் வயதிருக்கும். "இது எந்த ஊர்" என்று எதிரில் கேட்டு ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டாள்.

அடுத்த சில நொடிகளில் மற்றொருவர் - குள்ளமாய் வழுக்கைத்தலையோடு மிக அவசரமாய் எங்கோ போய்க்கொண்டிருப்பது போல் தோற்றமளித்த ஒருவர் - அங்கு வந்து கீழ் படுக்கை தனதென்று கூறி அவர்களை எழச் சொன்னார். அந்த அம்மாள் பொறுமையாகத் தன் கணவரை எழுப்புகிறாள், "அப்போ ....... அப்போ........ எளிந்திரிங்கப்போ..." அவர் உறக்கம் மெதுவாகக் கலைய, "என்னடி " என்று முனகுகிறார்.

"எளிந்திரிங்கப்போ .. இந்த சீட்டுக்கு ஆள் வந்துட்டாங்க, மெதுவா எளிந்திரிங்க ......."

"எந்த ஊர் வந்திருக்கு? யார் வந்திருக்காங்க?"

"மதுரை தாண்டிட்டுது. சீக்கிரம் அப்படியே மெதுவாட்டு எளிந்திரிங்கப்போ ..."

..................................


இந்தக் கதை சுவாரசியமாகத் தொடங்கி இருக்கிறதா? இத்தோடு நான் எழுதிய இன்னும் சில சிறுகதைகளும் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன என்று பலரும் உசுப்பேற்றிவிட்டதால் இந்தக் கதையை 'முதல் போணி' என்னும் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள். புத்தகம் இப்போது சுடச்சுட விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மேலும் கதை எப்படிச் செல்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்கு இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படியுங்கள். வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இந்த முன்னுரை உங்களுக்கு உதவலாம் :-) புத்தகத்தைப் பற்றி ஊர் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவும் ஜோதியில் கலந்து கொள்ளவும் இந்த ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை எட்டிப்பாருங்கள். புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான இணையதளங்கள் கீழ்க்காணுமாறு

உடுமலை.காம்
Flipkart
நன்நூல் இந்திய இணையதளம்
Indiaplaza
நன்நூல் உலக இணையதளம் - இவர்கள் வெளி நாடுகளில் வசிப்போர்க்கும் புத்தகத்தை வீட்டுக்கே அனுப்பி வைப்பார்களாம்...




- மதி

Aug 6, 2011

வெண்ணிலவின் வடிவில் ஒரு வடு


சைக்கிள் பழகப் போய்
சில்லறை வாரிச் சேர்த்த
சிறு வயதின் தழும்புகள்
என் முழங்கால்களில் இன்னும்
அலங்காரமாய் இருக்கின்றன.
இன்று அவற்றை
வருடிப்பார்க்கையில்
வலிப்பதில்லை.
காயத்தின் நினைவோடு
பிராயத்தின் மற்ற பரவசங்களும்
சேர்ந்து கொள்கின்றன.

அது போலொரு தழும்பாய்த்தான்
அவளையும்
மாற்றிவிட்டிருக்கிறேன்.

Jul 29, 2011

கவிதை படிக்கும் பூனை


கவிதையை வாசித்துவிட்டு இதையும் பாருங்கள் 



நான்
கவிதைகள் சமைத்து வைப்பேன்.
ஒரு பூனை போல்
பதுங்கி வந்து யாரோ
சந்தடியின்றிச் சுவைத்துவிட்டு
சுவடுகளை விட்டுப் போகிறார்.
மீண்டும் மீண்டும்
அதே பூனை.
சுவடுகளால் நல்ல பரீட்சயம்
முகம் பெயர்
மற்றெல்லாம் சூட்சுமம்.
விடை காண ஒரு சின்ன வேட்கை
விசாரணையே இந்த வேடிக்கை!

Jul 16, 2011

பரணி


"நீதானே சங்கரன்?"

"ஆம். நீங்கள் யார்?"

"ம், இன்று உன் பிறந்தநாள் அல்லவா? இருபத்தேழாம் பிறந்தநாள்?"

"ஆமாம், உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"வாழ்த்துக்கள்"

"நன்றி , ஆனால்......"

"சரி . வா என் கூட "

நான் மலங்க மலங்க விழிக்கிறேன். யாரோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்? உருவமே புலப்படவில்லை. வெறும் குரல்தான் கேட்கிறது. என்னதான் நடக்கிறது. என் வலதுபக்கத்தில் ஒரு நான்கடி தூரத்திலிருந்து மீண்டும் குரல் வருகிறது.

"வா போகலாம். ஏற்கெனவே தாமதமாகிவிட்டது.." ஒன்றும் புரியவில்லை. வலப்புறம் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தேன். நடக்க நடக்க வெளிச்சம் மங்கிக் கொண்டே வந்தது. கண்மூடித் திறந்ததுபோல் இருந்தது. இங்கே நிற்கிறேன். நான் கண்களைத் திறந்திருக்கிறேனா என்றே சந்தேகமாய்த்தான் இருக்கிறது. சூழவும் இருள். என் முகத்துக்கு நேராக கைகளை அசைத்துப் பார்க்கிறேன். அது கூடத் தெரியாத மூர்க்கமான இருள். என்னைக் கூட்டி வந்த குரலையும் காணவில்லை.

ஒரு புது மனிதர் என்னை நோக்கி நடந்து வருகிறார். அவரைச் சுற்றிலும் மட்டும் ஆளைக் காட்டுமளவு கொஞ்சம்போல வெளிச்சம் இருக்கிறது. என்னருகில் வந்து புன்னகைத்துவிட்டு, "வா வா சங்கரா ! பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள். ஏன் சும்மா நிற்கிறாய்? போய்ச் சுற்றிப்பார். எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது. சின்ன வேலைதான். சீக்கிரம் வந்துவிடுகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் இருளில் மறைந்துவிட்டார்.

சுற்றிப்பார்க்கவா? என் கால் கட்டை விரலையே என்னால் பார்க்க முடியவில்லையே , இங்கே சுற்றிப்பார்க்க என்ன இருக்கிறது. என் பிறந்தநாளுக்குவாழ்த்துச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் யாரென்றே தெரியவில்லை. எத்தனை நேரம் தான் ஒரே இடத்தில் நின்றிருப்பது? குத்துமதிப்பாய் காற்றைத் துழாவி நடக்க ஆரம்பிக்கிறேன். இப்போது என் முன் ஆங்காங்கே ஒளிக் கீற்றுகள் தென்படுகின்றன. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் அவை அந்த இடத்தைத் தொட்டுத் தொட்டுக் காட்டினாலும் இன்னும் இந்த இடத்தின் நீள அகலம் அறியமுடியாதபடி எல்லைகள் தெரியாதபடி இருளே பிரதானித்திருக்கிறது. நான் ஒளி வந்த திசையில் துழாவ ஆரம்பிக்கிறேன்.

கிட்டப் போய்ப் பார்த்தால் அதே ஆள் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறார். எதிரே மேசையின் மேல் சில காகிதங்கள். வெள்ளை வேட்டியும் ஒரு ஊதா நிறச் சட்டையும் உடுத்தியிருந்தார். கறுப்பாக ஒரு மூக்குக்கண்ணாடி. ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து, "கொஞ்சம் பொறு தம்பி. சொன்னேனே சீக்கிரம் வருகிறேனென்று, கொஞ்சம் அப்படியே உலாத்திவிட்டு வா. தெளிவடைவாய்" என்றார்.

நானும் குழம்பியபடியே வேறொரு ஒளித்திசை நோக்கிப் போனேன். ஒரு அழகான இளம்பெண் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள். அந்தக் கால அரசகுமாரி போல உடையணிந்திருக்கிறாள். மேலும் குழப்பமே அடைந்தேன். இது என்ன இடம்? சுற்றிலும் கண்களைச் சுழலவிட்டேன். இப்போது இன்னும் பல இடங்களில் ஒளி தெரிகிறது. இன்னும் அதிக தூரங்களில் மனிதர்கள் தெரிகிறார்கள். ஆனால் ஒவ்வொரு இடமும் வேறு சாயல் கொண்டு வேறுபட்ட உருவங்களைக் கொண்டு தெரிகிறது. எதையும் ஒரு கோர்வையில் கொண்டு வர முடியவில்லை. அந்த இருண்ட பிரதேசம் ஒரு புதிராகத் தோன்றுகிறது.

......................................................



இந்தக் கதை சுவாரசியமாகத் தொடங்கி இருக்கிறதா? இத்தோடு நான் எழுதிய இன்னும் சில சிறுகதைகளும் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன என்று பலரும் உசுப்பேற்றிவிட்டதால் இந்தக் கதையை 'முதல் போணி' என்னும் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள். புத்தகம் இப்போது சுடச்சுட விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மேலும் கதை எப்படிச் செல்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்கு இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படியுங்கள். வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இந்த முன்னுரை உங்களுக்கு உதவலாம் :-) புத்தகத்தைப் பற்றி ஊர் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவும் ஜோதியில் கலந்து கொள்ளவும் இந்த ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை எட்டிப்பாருங்கள். புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான இணையதளங்கள் கீழ்க்காணுமாறு

உடுமலை.காம்
Flipkart
நன்நூல் இந்திய இணையதளம்
Indiaplaza
நன்நூல் உலக இணையதளம் - இவர்கள் வெளி நாடுகளில் வசிப்போர்க்கும் புத்தகத்தை வீட்டுக்கே அனுப்பி வைப்பார்களாம்...



- மதி

Jul 10, 2011

பூனையே போ போ


என் அடுக்களைக் குப்பைத்தொட்டி என்றால்
அந்தப் பூனைக்கு அவ்வளவு பிரியம்
அந்தப் பூனை என்றால்
எனக்கு அவ்வளவு கடுப்பு.

ஒரு ராத்திரி தவறாமல்
கவிழ்த்துக் கிளறி
களரி பயின்று போகிறது
அதிலும்
கறி தின்ற நாளெல்லாம்
குறி வைத்துப் பாய்கிறது.

என்றாவது ஒரு நாள்
ஒரு கால்
கொஞ்சம் வால் எனக்
கண்ணில் பட்டுவிட்டால்
அன்றைய பொழுதெல்லாம்
பின் பூனையின் நினைப்புதான்.
காதலிக்கையில்தான் கடைசியாக
இப்படி உணர்ந்திருக்கிறேன்.

Jun 12, 2011

கவசம்




அங்கிங்கெனாதபடி எங்கு நோக்கினும் அடர்ந்த இருள். இருளின் நடுவே ஒரு நீண்ட கறுப்பு மேசை. மேசை மேல் ஒற்றை மெழுகுவர்த்தி ஒன்று ஒரு மார்க்கமாக ஒளி உமிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மேசைக்கு இந்தப் பக்கம் ஒரே ஒரு நாற்காலியில் முகம் முழுக்கப் பதட்டத்துடன் ஓர் இளைஞன். அந்தப் பக்கம் ஆறு நாற்காலிகள். அவற்றில் முறையே யமதர்மராஜன், சித்திரகுப்தன் மற்றும் மதிப்பிற்குரிய கமிட்டி உறுப்பினர்கள் !

ஒரு நேர்காணல் போல இருந்தது. அந்த இளைஞனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை - எழுதியவர் யாரோ - ஆராய்ந்தவாறே அவனிடம் கமிட்டியினர் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் பதட்டமாக ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான். அவ்விடத்திற்குக் கீழே - வெகு கீழே - பூமி சூரியன்மேல் காய்விட்டுவிட்டு முகத்தைத் திருப்பி முதுகில் வெயில் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்னும் கீழே - ரொம்ப தூரம் கீழே - ஒரு போயிங் 747-உள் பைலட் விமானத்தை ஓட்டாமல் ஏர் ஹோஸ்டஸ்ஸை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கும் கீழே பல மைல் தொலைவில் ஒரு டியூப் லைட் அணைந்துகொண்டிருக்கிறது - எரிந்து கொண்டிருக்கவில்லையெனில் அணைந்துகொண்டிருக்கிறது என்றுதானே சொல்லவேண்டும். அந்த டியூப் லைட்டின் கீழே நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் - கிட்டத்தட்ட.

May 17, 2011

என் தாத்தாவுக்குத் தாத்தாவுக்குத் தாத்தாவுக்குத் தாத்தா பெயர் தெய்வநாயகம் செட்டியார்



இந்தக் கட்டுரை தெய்வநாயகம் செட்டியாரைப் பற்றியது அல்ல. அவரின் பெயரைத் தவிர அவரைப் பற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது! இது மற்றொரு திரு.தெய்வநாயகம் அவர்களைப் பற்றியது. இவர் என் அப்பாவின் பெரியப்பா. பெரிய தாத்தா !

என் சித்தப்பாவின் மகளின் பெரியப்பா மகன் யாரென்று யாராவது சட்டென்று என்னிடம் கேட்டாலே கொஞ்சம் அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்து யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்று குழப்பிவிட்டுத் தப்பிக்கப் பார்க்கும் ஆசாமி நான். திடீரென்று சில வாரங்களுக்கு முன் என் முன்னோர்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. செய்வதற்கு வேறொன்றும் இல்லையென்றாலும் கூட எல்லாரும் எடுத்துச் செய்யும் காரியமல்ல. பெரும்பான்மையானோர்க்கு முகப்புத்தகம் போதும்!

May 11, 2011

சைட்டடித்தல் என்றழைக்கப்படும் விழிவீச்சு



1966....

மண் சாலை. சாலையோரத்தில் இரு பக்கமும் சுண்ணாம்பு பூசின ஓட்டு வீடுகள். திண்ணையில் ஓர் இளங்காளைக் கூட்டம். காளை வரும் பின்னே கட்டைவண்டி ஓசை வரும் முன்னே என்றபடி ஒரு ரெட்டைமாட்டு வண்டி சகல சத்தங்களோடும் ஓடி வருகிறது. சகல சத்தங்களுக்கும் மேலாக ஒரு சீனிச்சிரிப்புச் சத்தம் ஊடோடி வருகிறது.

கூட்டத்தில் ஒருவன் சிரித்து வைத்த சிறுக்கி யாரென்று சட்டென்று திரும்பிப் பார்க்கிறான். சத்தம் கொஞ்சம் கூடித்தான் போய்விட்டதோ என்றொரு தோரணையில் கண்களை இறுக மூடி தன் நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டு அது வலித்தது போலவும் ஒரு பொய்முகம் காட்டி மேலும் கொஞ்சம் சத்தமில்லாமல் சிரித்தாள் அவள். சீனிச்சிரிப்பு தான் ! யாரடா இவள் ?

"யாருல அந்தப் பிள்ள?"

"அதுவா ? நம்ம அகஸ்தியர்பட்டி கானா மூனா மவடே"

"எது நம்ம அகஸ்தியர்பட்டி கானா மூனா மவளா?" ..... 'அடி கிறுக்கச்சி ! பாவாடை கட்டுதப்போ ஓடி ஓடி வருவ. சமைஞ்சு உக்காந்ததும் வீட்டுலயே அடஞ்சு போயிட்டியோ. இப்பிடி இப்பிடி அழகாகப் போறேன்னு ஒரு வார்த்தை சொன்னியாடி?'

அதுதான் சோமு தாவணி போட்ட ஈஸ்வரியை முதன்முதல் பார்த்த ஞாபகம். ஆயுசுக்கும் பார்க்குமாறு ஆனது அவன் தலையெழுத்து.

Apr 30, 2011

மூணுகண்ணன்


இரண்டு நாட்களுக்குத் தேவையான துணிமணி, ஒரு பாட்டில் தண்ணீர், ஒரு சமீபத்திய குமுதம், அப்புறம் ஓரமாக சுஜாதாவின் 'கணேஷ் வசந்த்', இவை அனைத்தும் பையினுள்ளே. பை அவன் தோளின் மேலே. தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான், "பத்து மணி நேரம். ஊர் போய்ச் சேர்றதுக்குள்ள ஒழுங்கா முடிச்சிரணும்".

(அவன் ஒரு சாதாரண பிரயாணி)

கடிகாரம் இரவு பதினொன்று என்கிறது. மாநகரப் பேருந்து நிலைய நுழைவாயிலிலிருந்து ஐம்பது அடி தூரத்தில் தெருவில் நிற்கிறான். அந்தத் தெரு இன்னும் ஒரு நானூறு அடியில் அமைதியாக வளைகிறது. அவன் முதுகுக்குப் பின்னால் தெரியும் வெளிச்சமும் பரபரப்பும் முழுசாக முக்காலே மூணு வீதம் கூட அவன் முன்னால் இல்லை. சந்தடியற்ற சாலை வளைவு.

தேனீர்க்கடை வாசலில் ஒரு முறை சட்டைப் பையைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டு கேட்கிறான், "தம்பி டீ ஒண்ணு எவ்வளவு?"

"மூணு ரூவா சார்"

"ஒரு டீ"

(அவன் ஒரு குடிகாரன். ஆனால் கோப்பையில் தேனீரை மட்டும்தான் நிரப்புவான்)


எதிரே அமைதியான வளைவில் நான்கு காலடிச் சத்தங்கள். இரண்டு பேர் அவனை நோக்கி ஓடி வருகிறார்கள் - மூச்சிரைக்க. ஒருவன் ஓடுகிறான். கண்ணில் பயம். ஒருவன் துரத்துகிறான். கண்ணில் குரோதம்.

டொக்.

"சார் டீ"

கையில் எடுத்து ஒரு முறை ஊதிவிட்டுக் கொஞ்சம் உறிஞ்சுகிறான். சூடு அவனின் தொண்டை வழியாக உணவுக்குழாய் முழுவதும் எழுப்பி விடுகிறது. பிறகு மெல்ல மீதி தேனீரை ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறான்.

அவர்கள் அவனருகில் - வெகு அருகில். சோடியம் விளக்கின் மஞ்சள் ஒளி ஒருவனின் கத்தியில் பளபளத்தது. அத்தனை பகையும் தீரும் ஒரே வெட்டு. - கழுத்தில். முடிந்து போனது. மூன்று இரத்தத் துளிகள் தெறித்துப் பறந்து அவனின் தேனீரில் விழுந்து மெல்லக் கரைகின்றன.

அவன் அது கரைவதைக் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். பிறகு கோப்பையை ஒரு முறை நன்றாக ஆட்டி மீதமிருக்கும் தேனீரை ஒரே மடக்கில் குடித்துவிட்டு மூன்று ரூபாய் எண்ணி வைக்கிறான்.

(அவன் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவன்)

Apr 24, 2011

கல்யாணம் பண்ணாமல் வீடொன்றைத் தேடிப்பார்



பிரம்மச்சரியம் பூண்ட
பரதேசித் துறவிகள்
பரம்பொருள் தேடி
நிரந்தரம் அலைவர்.

சென்னை சிட்டிலப்பாக்கத்தில்
சின்னதாய் ஒரு வீடு வேண்டி
பேச்சிலராய் நானலைந்தேன்.

கலியாணங்கட்டாதவன்
கடவுளே கிடைக்குமென்று
தைரியமாய்த் தேடுகிறான்.
கழுதை
ஒரு வீட்டுக்கு இத்தனை
வீம்பிருக்கும் என நான்
கனவிலும் எண்ணவில்லை.

Mar 19, 2011

காதலின் வட்ட தெய்வம்



பசிக்கிறது.
பேய்த்தீனி தின்கிறேன்.
கண்தூங்கும் பொழுதெலாம்
மரணமே தொட்டு விழிக்கிறேன்.
இருந்தும்
உள்மனம் ஒயாது குடைகிறது.
"உன்னைக் காதலிக்கிறேனோ?"

இஷ்ட தெய்வத்தைத் துதித்து
வட்ட தெய்வத்தை எடுத்து
பூவா தலையா
போட்டுப் பார்த்தேன்.

பூவின் பக்கம்
கட்டை விரலில் ஜெயம் காட்டியது .
பூவில் காதல் வைத்துப்
புன்னகைத்துச் சுண்டிவிட்டேன் .

Mar 10, 2011

முற்றுப்புள்ளிகளாலானதொரு வாக்கியம்




பௌர்ணமி முழு நிலவின் மெல்லிய ஒளிக் கீற்றுகள் அந்த ராப்போழ்தில் எனக்குப் பாதையெது பள்ளமெது எனப் பகுத்துக் காட்டிப் பயணிக்கத் துணை வருகின்றன. முகமற்று அடர்ந்து சூழ்கின்ற பனி என் தோல், சதை, எலும்பு, மஜ்ஜையெல்லாம் ஊடுருவிக் குளிர் காய்கிறது. இன்னும் எவ்வளவு தூரமோ? எங்கு போவேனோ? யாமறியேன் பராபரமே. பாதை பள்ளம் காட்டிய சந்திரன் எனக்கோர் பாவையையும் காட்டி அவள் வனப்பையும் காட்டி எனை இழுத்துச் செல்கிறான். அவள் போகும்வரை நானும் போவேன்.

ஒற்றை வாலிபன். அழகிய வாலிபி. சலனமோ சந்தேகமோ, அவளும் அடிக்கொருதரம் திரும்பித் திரும்புகிறாள். அவள் மிகச் சிறந்த பின்னழகி என்று தெரிகிறது. முகம் காண வேண்டாமா? என் கால்கள் ஓடினவோ , அவள் கால்கள் தேங்கினவோ ...... கை தொடும் தூரம் ! கை தொட்டேன் . அலறுவாள் என் நினைத்தேன். அழைத்தாள் !

கண்ணோடு கண் பார்த்தேன். தென்னங்கள்ளில் தோய்த்தெடுத்த விழிகள். முழுமதி அவள் மெய்யெழில் காட்டுகிறது. அவையவை அங்கங்கு அப்படி அப்படி அமையப் பெற்றவள். கையோடு கை கோத்து , தன்னோடு எனைச் சேர்த்து, இதழோடு இதழ் வைக்கிறாள். நான் நா வறண்டு, விழி செருகி, சிரம் கிறங்கி, உயிர் உருகி ......... நிற்க ! அய்யோ , இது இன்பமாகவல்லவா இருக்கவேண்டும் ? !

உண்மையிலே உயிர் உருகி வடியுதே. வாயோடு வாய் வைத்து என் ஆவி உறிஞ்சுகிறாள். இராட்சசி ! மோகினி ! பிணந்தின்னி ! ......... நிறுத்தடி ! போதும் எனக்கு வலிக்.......கிறது.

உயிர் பிரிந்தது.

சுபம்.

..........................................................................................................................................

மீண்டும் ஒரு முறை வாசித்துப் பார்த்தான். சபாஷ் ! ஒரு பெரிய எழுத்தாளனின் "டச்" தெரிகிறது. நம்பர் போட்டுத் தேதி குறித்துக் கொண்டான். இதோடு சேர்த்து 2743 வகைகளாகத் தன் மரணத்தை எழுதி விட்டான். மூவாயிரம் தொட்டுவிட்டால் மூன்றாம் பாகம் தயார். ஆனால் பாவம் ... உலகம் - அவன் தாய் உட்பட - அவனைக் கிறுக்கன் என்கிறது.

...............................................


இந்தக் கதை சுவாரசியமாகத் தொடங்கி இருக்கிறதா? இத்தோடு நான் எழுதிய இன்னும் சில சிறுகதைகளும் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன என்று பலரும் உசுப்பேற்றிவிட்டதால் இந்தக் கதையை 'முதல் போணி' என்னும் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள். புத்தகம் இப்போது சுடச்சுட விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மேலும் கதை எப்படிச் செல்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்கு இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படியுங்கள். வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இந்த முன்னுரை உங்களுக்கு உதவலாம் :-) புத்தகத்தைப் பற்றி ஊர் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவும் ஜோதியில் கலந்து கொள்ளவும் இந்த ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை எட்டிப்பாருங்கள். புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான இணையதளங்கள் கீழ்க்காணுமாறு

உடுமலை.காம்
Flipkart
நன்நூல் இந்திய இணையதளம்
Indiaplaza
நன்நூல் உலக இணையதளம் - இவர்கள் வெளி நாடுகளில் வசிப்போர்க்கும் புத்தகத்தை வீட்டுக்கே அனுப்பி வைப்பார்களாம்...




- மதி

Feb 22, 2011

அறை எண் 74-இல் அமைதி




பண்ணைக் கோழிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன் .
கொறிக்கவும் குடிக்கவும் கழியவும் மட்டுமே
அனுமதிக்கப்பட்ட புழக்கம் .
என் வாழ்விடம்
இந்த விடுதியறை .
இங்கே உணவும் நீரும்
உட்கார்ந்து கழிவதும் கூட
தேவைப்பட்டால் தேடிப்போகும் தூரம்
சில சமயம் வரிசை விதிகளுக்குட்பட்டு .

இதுவல்ல என் குடைச்சல் .
சத்தம் .
கோழி கொக்கரிக்கும்
மனிதன் பேசுகிறான் பாடுகிறான்
புலம்புகிறான் ஏசுகிறான்
அத்தனையும் கேட்டுக்கொண்டும் இருக்கிறான் .

Feb 13, 2011

ஆயிரம் friend request கொடுத்த அபூர்வ அழகுராஜா



காதல் காதல் காதல்
அதற்கா இத்தனை
ஓடல் தேடல் மோதல் !

முடிவு செய்தேன்
முதலில் ஒரு நட்புக்கு
முயற்சி செய்வேன் !

தனியே தனியே
வாழ்ந்தது போதும்
இணையம் இனியே
வழி காட்ட வேண்டும் .

அத்தினி சித்தினி பேதமில்லை
அட்டோ அழகோ பரவாயில்லை
அவள் பெண்ணாயிருத்தல் ஒன்றே போதும்
அவளிடம் வேண்டுவேன்
அமர நட்பு !

Feb 1, 2011

எல்லாமும் காதல் ! இல்லாதது இலக்கியம்


குதிங்காலில் கூச்சம் காட்டலாம்
கரும்பாலே பாணம் பூட்டலாம்
கரைந்து மனம் மருளச் செய்யலாம்
கணம் யுகம் பிறழச் செய்யலாம்
குளிர் நீரை முகத்தில் அறையலாம்
கொன்று குருதி குடித்துச் செல்லலாம்

குறைந்தபட்சம் இவற்றில்
ஏதாவது ஒன்றாகவும்
எல்லாமாய் இல்லாமலும்
இருக்கிறது
நல்ல இலக்கியம்

கண்டிப்பாய் இவற்றுள்
அத்தனையுமாய் அமைகிறது
காதல்

- மதி


Jan 25, 2011

ஒரு சுடுசொட்டுச் சீனிப்பாகின் வரலாறு


(ரொம்ப சுருக்கமான வரலாறு; கொஞ்சம் நீளமான கவிதை)

முதல் முறை உன்னைப் பார்த்தேன்
நண்பா
இவள் நம்மூர்க்காரி
நல்ல அழகி
குறித்துக்கொள்
என்றது இளமை.
என் மனதில் நீ
ஓரமாய் ஒளிந்து கொண்டாய் !

மறுமுறை வகுப்பில்
ஜன்னலோரம் பிரகாசித்தாய்
நான் திரும்பிய கணத்தில்
சூரியனை வாங்கிப் பிரதிபலித்தாய்
நிஜமாகவே இது
நிலாமுகம் தான்
என்றது விழி.
என் மனதில் நீ
ஓவியமாய் உன்முகம் வரைந்தாய் !

Jan 24, 2011

ழ்கீலைத மேலால்எ



அங்கு தொட்டு
இங்கு தொட்டு
தொன்று தொட்ட
காலமுதல்
காதல் தொட்ட
கவிஞர்களையெல்லாம்
இஷ்டம்போல் இம்சித்து
இன்பத்தில் குழப்பிவிட்டு
பெண் என்றால்
மென்மை என்று
பொய்யாய்ப் பிதற்றவிட்டிருக்கிறது
காதல்.
ம்
காதலித்தால்தானே
உண்மை தெரிகிறது.

- மதி

(கவிதாட்சரம் நாளை கவிஞனின் காதலின் முழு வரலாற்றோடு முடிவடையும்)

Jan 23, 2011

கா.. கா.... காதல்



நடு இரவில்
மொட்டை மாடியில்
வானம் பார்த்து
மல்லாந்து கிடந்தேன்.
காகங்கள் கூட்டம் ஒன்று
அவள் வீட்டு வழிதான் போகிறோம்
ஏதும் சேதி உண்டா
என்றது.
நான் சிரித்துக்கொண்டே
என் காதலி
கொஞ்சம் தத்தி
அவளுக்கு
காக்கை பாஷையும் தெரியாது
இப்போதைக்கு
என் காதல் பாஷையும் புரியாது
நீங்கள் போங்கள்
தேவைப்பட்டால் சொல்கிறேன்
என்று அனுப்பிவிட்டேன்.
காதலி !
நீ முதலில்
எந்த பாஷையைக்
கற்றுக்கொள்ளப் போகிறாய் ?

- மதி

(கவிதாட்சரம் ஜனவரி 25 வரை)

Jan 22, 2011

அவளில்லாத திரிசங்கு உயரம்



காதல்
என்னைப் பல உயரங்களுக்கு
இட்டுச் செல்கிறது
அண்ணாந்து பார்த்தால்
வானம் தலையில் தட்டுகிறது
குனிந்து பார்த்தால்
பூமி உள்ளங்காலில் உருள்கிறது
என்னை அங்கே ஏற்றிவிட்டு
அடிவாரத்தில் நின்று
ஓரக்கண்ணில் சிரிப்பவளே
சிங்காரி !
எப்போதடி
ஏறி வரப் போகிறாய் ?

- மதி

(கவிதாட்சரம் 4 நாட்களில் முற்றும்)

Jan 21, 2011

காதலடைத்த குடுவை


காதல்
மதுவைப் போல
மூடி வைக்க மூடி வைக்கத்தான்
சுவை கூடும்.
என் காதலை
ஒரு குடுவையில் அடைத்து
இறுக மூடி
உன்னிடம் கொடுத்துவிட்டேன்.
நீ
எத்தனை நாள்
கழித்துத் திறக்கிறாயோ
அத்தனை ருசிக்குமடி !

-  மதி

(கவிதாட்சரம் 5 நாட்களில் முற்றும்)

Jan 20, 2011

காதல் வளர்பிறை தூக்கம் தேய்பிறை


உன்னைப் பார்த்த முதல் பார்வையும்
உன்னோடு பேசிய முதல் மொழியும்
நினைவிருக்கிறது.
ஆனால்
உன்னால் தூக்கம் தொலைத்த
முதல் இரவுதான்
எப்போதென்று தெரியவில்லை.
பாதகத்தி !
இப்போதெல்லாம்
இதை எண்ணித்தான்
பல இரவுகள் விழிக்கிறேன் !

- மதி

(கவிதாட்சரம் ஜனவரி 25-இல் முற்றும்)

Jan 19, 2011

என்ன பெண்ணடி நீ


காதலிக்கிறேனா
என்று யோசித்த இரவுகளிலும்
தூங்கவிடவில்லை.

இன்று
காதலிப்பாயா
என்று யோசிக்கும் இரவுகளும்
தூக்கம் இல்லை.

என்ன
பெண்ணடி நீ ?

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 18, 2011

காக்க காக்க காதல் காக்க


காக்க வைத்து
வருவதால்தான்
காதலி
நீ கூடுதல் அழகாய்த் தெரிகிறாய் !

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 17, 2011

அகத்தினைத் தந்தவன் அகத்திணை முயல்கிறேன்


ஒரு மார்கழி முன்பனியில்
என் காதலி மனம்புகுந்தேன் !
தன் மாளிகை மாடத்திலேயோர்
சாம்பல் முயலொடு
மூக்குரசிக் களித்திருந்தாள் !

"ஏது?
இளவரசி தன் தட்டை மூக்கை
மேலும் மழுங்கடிக்க எண்ணமோ?"

எதிர்பாராது என் குரல் தொடவும்
சட்டெனத் திரும்பியவள்
சுந்தர முகத்தில்
கோபமும் நாணமும் போட்டியிட ,
ஈரடிகள் பின்வைத்து
"எப்படி நுழைந்தீர்"
என்று வினவினள்.

"மதில் உயரம் அதிகம்தான்
இருப்பினும் மனமிருந்தால்
ஏறிக் கடந்திடலாம்
வாயிற்பூட்டிற்குத்தான்
வழியறியாது நின்றிருந்தேன்
வரமாய் ஓர் சிறுகதவு
உள்ளிருந்து திறந்து கொண்டது.
இளவரசி என்னை
எதிர்நோக்கித்தான் இருந்தீரோ?"

"எண்ணித்தான் கொள்ளுங்கள் !
தனித்திருக்கும் மங்கை உள்ளத்துள்
அத்துமீறி நுழைவது உங்களூரில்
அதர்மம் ஆகாதோ ?"

"ஏதேது?
உந்தன் ஒரு பார்வைக்கும்
புன்சிரிப்புக்குமே
என் அகம் தாழ்திறந்து வரவேற்று
அறையெங்கும் விளக்கேற்றி
இன்னிசையும் தவழவிட்டதே
இங்கென்ன
என் தைரியசாலிக் காதலி
பூட்டிக்கொண்டு பதுங்குகிறாள் ?
அகழியும் முதலைகளும்தான் குறைச்சல்"

"அழகாய்த்தான் பேசுகிறீர் !
ஆடவர் மனங்களுக்குக்
கதவிருந்தே பயனில்லை
தாழ் வேறு தேவையோ ?
சீக்கிரம் வெளியே போய்விடுங்கள் "

"என்ன கோபம் ?
மதிலேறி வந்த மரியாதைக்கேனும்
சில நாழிகை பொறுக்கக்கூடாதா
சூரியகாந்திப் பெண்ணே "

காதல் மறைக்கத்
தவித்திடும் கண்களை அடக்கிவைத்து
பொய்யாய்க் கண்டித்தாள்.

"சரி !
ஒரு நாள் அவகாசம் தருகிறேன்
தாங்களாகவே
அதற்குள் வெளியேறாவிடில்......"

"ஆஹா !
பத்தடி தூரம் திரும்பிப் போவதற்கு
ஒரு நாள் கெடுவா ?
இது விரட்டும் தொனியிலேயே இல்லையே ,
கண்ணே !
இதுதான் உங்களூர் விருந்தோம்பல் பாணியா ?"

"வாதம் வேண்டாம் !
நீங்கள் சொன்ன அந்த
மதிலேறிய மரியாதைக்குத்தான்
இந்த ஒரு நாள் .
இதனால் உங்களை விரும்புகிறேன்
என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொள்ள வேண்டாம் "

"சரிதான் !
கதவு திறந்ததே
காதலின் குறிதான் என்றிருந்தேன்
கற்பனையாயன்றோ போகின்றது ?
காதலிக்க இல்லையேல் வெறும்
காத்திருப்பிற்கோ ஒரு நாள் ,
நான் புறப்படுகிறேன் "

"நில்லுங்கள் !
அவகாசம் முடியுமுன்னே
அவசரம் காட்டுதல்
அவமரியாதை ஆகாதா :

"என் காதலுக்கே
இங்கே மரியாதை இல்லையே "

"ஓஹோ !
நீங்கள் மட்டும் மரியாதை அறிவீரோ ?
காதலியைச் சந்திக்க ஆசையாய் வருகையில்
இங்கீதம் அறியாமல்
நண்பரையுமா அழைத்து வருவீர் "

'நண்பனா ?
!
அந்தக் கிராதகன்
இங்கெப்படி வந்தான் !'

"மச்சான்
எட்டரையாயிருச்சுடா
கொஞ்ச நேரத்துல
தண்ணி நின்னுரும்
எந்திச்சுக் கெளம்பு போ"

ஓ !
ஆருயிர் நட்பன்றோ
அடியேன் பெற்றுள்ளேன் !

சொப்பனம் !
மெல்லக் குறுநகை உதிர்த்தேன் !

என் காதல்
சரித்திரத்தில் இடம் பெறுகின்றது !

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 16, 2011

சகலம் கலந்த சலனம்


நிலவும்
இரவும்
இசையும்
மௌனமும்
மழலையும்
கவிதையும்
உன்
கலப்படமின்றி
இரசிக்க முடியவில்லையடி
இன்று.

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 15, 2011

அவள் நெருப்பின் அழகு


கிட்ட வந்தால்
குளிர்கிறாய்
எட்டிச் சென்றால்
எரிக்கிறாய்
எங்கிருந்தடி
உனைப் பிடித்து வந்தேன்
என் அழகிய தீயே !

- மதி

நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்

(வள்ளுவரின் காமத்துப்பாலில் நான் போட்ட தேனீர் கவிதை இது)

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 14, 2011

சந்தோஷம் அதிர்ச்சி


வெறும் மூன்று நொடிகள்
போலத்தான் தோன்றியது.
என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாய்
உன் பார்வை
வேண்டும் என்றும் சொல்லாது
போதும் என்றும் சொல்லாது
ஆயுசுக்கும் தேடினாலும்
ஆழம் மட்டும் தெரியாது.

சடாரென்று ஒரு கணம்
முகமெல்லாம் ஒளிர்ந்து
சம்மதமாய் மலர்ந்தாய்.
பரவசமான அதிர்ச்சியில் நான்
புரைக்கேறி விழித்தேன்.

கனவு.

மீண்டும் கண்மூடிப் பார்த்தேன்
பழையபடி வெறித்தாய்
புரண்டு புரண்டு யோசித்தேன்
360 டிகிரியிலும் தனித்தனியாக
முயற்சித்துப் பார்த்துவிட்டேன்.
பயனில்லை.
அதே மௌனப் பார்வை !

பாவிப் பொண்ணே
எதுவாயிருந்தாலும்
சொல்லிட்டுச் செய்ய மாட்டியா ?
தூக்கத்தைத்தான் கெடுப்பே
இப்போ
கனவையுமா ?

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 13, 2011

மேகங்களை வளர்க்கும் தேவதை


வித்தைக்காரிதானடி
நீ.
மேகங்களை
உன்னோடே இட்டுச் செல்கிறாய்.
போகிற போக்கில்
சாரல்களை என்னோடு
விட்டுச் செல்கிறாய்.

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 12, 2011

மறந்தது என்னை மட்டுமே


உன்
பிறந்தநாள்
முகவரி
செல் நம்பர்
இரத்த வகை
கம்மல் வடிவம்
முந்தாநாள் உடுத்திய
சுடிதார் வண்ணம்
இன்னும் இதர இதர
காதலிப்பதால்
என் ஞாபகசக்தி கூடுதடி
வல்லாரைப் பெண்ணே !

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 11, 2011

இது மெய்த்தேடல்


நீ என்னை என்ன செய்கிறாய்
என்று தேடத் துவங்கிதான்
நான் உன்னைக் காதல் செய்கிறேன்
இன்று
காதல்
மோதலில் தொடங்குவதல்ல
தேடலில் தொடங்குகிறது .

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 9, 2011

ஒளியிலே தெரிந்த என் தேவதை


ஒரு பக்கம் உன் நிறமாய்
மறு பக்கம் பொன் நிறமாய்
ஒளி வந்து
உன் முகத்தில் விளையாட
காதோரம்
குழலொதுக்கி நிமிர்ந்தாயடி!
இந்தக் காதலெல்லாம்
அந்தக் கணவினையின்
கால்சுவடுதானடி !

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

ரிஷிமூலம் நதிமூலம் விழிமூலம்


எதேச்சையாய்த்தான்
முதலில் பார்த்தேன்
பிறகு
எட்டிப் பார்த்தேன்
திரும்பிப் பார்த்தேன்
தேடிப் பார்த்தேன்
கவனித்தேன்
இரசித்தேன்
தூங்காமல் யோசித்தேன்
தெரியாமலேயே நேசித்தேன்
படிப்படியாய்ப் புதிரவிழ்த்தேன்
காதலென்று கண்டுகொண்டேன்!

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 8, 2011

அடி ஒரு யுகமாய் பத்தடியில் அவள்


நான்
ஒரு பெரிய பயணம் போனேன்
எனக்கெனப் பிறந்த
பெண்முகம் தேடி.

நிமிஷங்களாய்
மாசங்களாய்
வருஷங்களாய்
நீண்டது என் பயணம்.
வழியெங்கிலும் நினைவுகளைச்
சேமித்தபடியும்
சிதறவிட்டும்
சென்றுகொண்டிருந்தேன்.

ஆங்காங்கே
சில அழகிய பெண்களின்
புருவ நிழலில்
இளைப்பாறிக் கொண்டேன்.
பயணம் மட்டும்
முடியவே இல்லை.

அப்புறம்
ஒரு மாலைப் பொழுதில்
பத்தடி தூரத்தில்
உன்னைக் கண்டேன்.
சூரியன்
உன் கன்னத்தில் பிரதிபலிக்க
இரவு
உன் கூந்தலில் ஒளிந்துகொள்ள
வெறும் காற்று
நீ சுவாசித்துத் தென்றலாக
ஓசைகள்
உன் நாவசைவில் கவிதைகளாக
காதல்
உன் கண்களால் எனையழைக்க
ஆஹா
என் பயணம் முடிந்ததென்று
எகிறிக் குதித்தேன்
வானம்
என் தலையில் தட்டித்
தகவல் சொன்னது
நான் இதுவரை
கடந்தது காட்டிலும்
இந்தப் பத்தடி தான்
அதிக தூரமாம்.

தேடிப் பிடித்த
என் காதலியே !
ஒரு கண்ஜாடை காட்டடி
காற்றிலேறி வருகிறேன்.


- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 7, 2011

ஏன் நான் உனக்குப் பிறகு பிறந்தேன்


நிலவினைக் கலந்து பேசி
முக வடிவம் முழுமை செய்து
கதிரொளியைப் பிரதிபலிக்கும்
வித்தைகள் அதற்குப் புகட்டினான் .

கண்ணழகை வடிவமைக்க
தூக்கம் கெட்டு யோசித்து
ஆழமும் ஈர்ப்பும் சரிவரப் பொருந்த
சிலபல மின்னல் கீற்றுகளைத்
திரட்டியோர் உருண்டை செய்து
அதற்குக் குறும்பும் பேச்சும்
கற்றுக்கொடுத்தான்.

குரலின் சிறப்பிற்காய்த்
தேடித்தேடித் தேர்ந்தெடுத்து
ஒவ்வொரு மலரிலும்
ஒரு துளி தேனெடுத்து
குழைத்துக் குழைத்துக்
குரல் வார்த்தான்.

அறிவும் திமிரும்
அளந்து கலந்து
மழலையும் ரசனையும்
சேர்த்துத் தெளித்து
அகத்தழகும் பூர்த்தி செய்தான்.

புன்னகையில் மட்டும்தான்
ஏதோ இடிக்குதென்று
இராப்பகலாய் அலைக்கழிந்து
என்னவென்று கண்டுகொண்டான்
மூக்கில் கொஞ்சம்
கூர்மை குறைத்தான்.

பிரம்மனே இப்படி
பிரம்மப்பிரயத்தனப்பட்டுப் படைத்த
பெண்ணடி நீ !

எல்லாம் ஆனதும்
வேலை முடிந்ததென்று
திருப்தியாய்த் தலைசாய்க்கையில்தான்
இப்பேற்பட்ட பெண்ணொருத்தி
பேரழகி
இவளுக்குத் துணை ஆக
ஈடான இணையாக
ஓர் ஆணும் உலகில் இல்லையென
உணர்ந்தான் பிரம்மன் .

ஆதலால்
மேலும் மூன்று மாதங்கள்
மெனக்கெட்டு உழைத்து
என்னைப் படைத்தான் !



- மதி

(இந்தக் கவிதை ஏற்கெனவே நான் வலையில் வெளியிட்டதுதான் என்றாலும் இந்தக் கவிதாட்சரத்தில் இந்தக் கவிதையைச் சேர்க்காமல் விட மனம் வரவில்லை. ஆதலால் என் 50வது வலைப்பதிவு எனக்குப் பிடித்த ஒரு மறுபதிவாகிறது! கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 6, 2011

சீனச்சிறப்பழகி என் சீனிச்சிரிப்பழகி


ஐந்தடி உயரம்
அகன்ற விழிகள்
சப்பை மூக்கு
சிவக்காத உதடுகள்.
கண்டிப்பாய்த் தெரியும்
நாங்கள் Made for each other என்று
ஆனால்
கனவிலும் நினைக்கவில்லை
என் காதலி
Made in China என்று !

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 5, 2011

கண்ணே உன் கண்ணிடம் ஒரு வேண்டுகோள்


உன் விழியும்
என் விழியும்
சந்தித்துக் கொள்ளும்
ஒரே ஒரு நொடியில்
எத்தனை அர்த்தங்களைக் காட்டுகிறாய்
எத்தனை ஆழங்களைக் கிளறுகிறாய்
அடி அறிவாளிக் காதலி !
ஒன்று
உன் விழிகளை
அதிக நேரம் பார்க்கச் சொல்.
இல்லை
குறைவாகக் குழப்பச் சொல் !

- மதி

(கவிதாட்சரம் தொடரும்)

Jan 4, 2011

காதலில் நான் ஆத்திகன்


உன் கண்களிலே
கிட்டத்தட்ட
கடவுளைக் காண்கிறேனடி !
காணாத வரை
கல்லென்றேன். 
கண்டுகொண்டேன்
கரைந்துருகிக்
கவி பாடித் திரிகிறேன் !

- மதி
(கவிதாட்சரம்.. தொடரும்)

Jan 3, 2011

கதிரவன் ஓவியன் ; காதலன் கவிஞன் !

நீ
தினமும் ஜன்னலோரம் உட்காருவதால்
இரண்டு விஷயங்கள்
நடந்திருக்கின்றன.
ஒன்று
உன் முகத்தில் தொழில் பழகி
கதிரவன் ஓவியனாகிவிட்டான். 
இரண்டு
நான் அவனுக்கு ரசிகனாகி
உனக்குக் காதலனாகிவிட்டேன்!

- மதி
(கவிதாட்சரம்.. தொடரும்)

Jan 2, 2011

அழகி


புரளும் கருங்குழலும்
மிரளும் விழிகளும்
சீர்மூக்கும்
சிவந்த இதழ்களும்
சங்குக் கழுத்தும்
அவள் பெறவில்லை
ஆதலால் சொல்கிறேன்
அழகிற்கு இலக்கணங்கள் இல்லை.

- மதி
(கவிதாட்சரம்.. தொடரும்)

Jan 1, 2011

லெமூரியாக் கண்டத்தில் வசிக்கும் என் காதலிக்கு

எனக்கொரு காதலி இருக்கின்றாள்.
அவள்
லெமூரியாக் கண்டத்தில் வசிக்கின்றாள்.

என் காதல் சங்கதி சொன்னதும்
கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு
இப்போதைக்கு இங்கே வருவதற்கு
லெமூரியாவிலிருந்து வண்டியேதுமில்லை
தன்னால் வர இயலாது என்றாள்
பாவம்
அந்த வண்டி
எப்போது வருமென்பதும்
அவள் அறியவில்லை.

சரி
நம் காதலி
நாமே கையோடு போய்
காதலோடு அழைத்து வந்திடலாம்
என்று முடிவு செய்தேன்.

வேலை வெட்டிகள்
விட்டுப்போகாமல்
என் உலகைச் சுருட்டி
ஒரு கூடைப்பந்தாக்கி
விளையாடியபடி
நடக்கத் தொடங்கினேன்.

தூரம் அதிகம்தான்
என் காதல்
காலதூரக் கோட்பாடுகள் களைந்து
கூடவே வந்தது.

சோம்பிய பொழுதுகளில்
எங்கேனும் ஒரு
நிலாநிழல் அமர்ந்து
அவளை செல்லில் அழைப்பேன்.
நான் லெமூரியாவை விசாரிக்க
அவள்
என் கூடைப்பந்தை விசாரித்துவிட்டு
இன்னும் வண்டி வரவில்லை என்பாள்.

கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு
குழலும் யாழும் குப்பை என்று
கவிதைகள் கிறுக்கிவிட்டு
என் சொப்பனக்கூடுகளை
அவள் சொற்களால் நிரப்பி
மீண்டும் நடை தொடர்வேன்.

அவளும்
தன் புன்சிரிப்புகளையும்
புருவ நெறிப்புகளையும்
என்பால் அனுப்பி
எங்கிருக்கிறேன் என்று
பார்த்துவரச் சொல்வாள்.
நான் அவற்றிடம்
பயணம் பூரணசுகம்
போய் உம் தலைவியிடம்
அடுத்த தடவை
ஒரு கடைக்கண் பார்வையை
அனுப்பச் சொல்லுங்கள்
என்று சொல்லி விடுவேன்.
சிலசமயம்
அவற்றைத் திருப்பி அனுப்ப
மனசே வராமல்
என் இமைகளுக்குள்ளேயே
களவாண்டு பூட்டிவிடுவேன்.

அவளைப் பார்த்ததும் தருவதற்காய்
போகும் வழியெல்லாம்
மழை ஈரங்கள்
மலர் வாசனைகள்
நிலாக் குளிர்கள்
சூரியக் கதிர்கள்
என்று சேகரித்துச் செல்கிறேன்
கூடவே
கனவுகளை அடைகாக்கும்
என் கவிதைகளும்.

அவளைச் சந்தித்து
பரஸ்பரம்
காதல் பரிமாறும்வரை
அவள் கொஞ்சம் காத்திருக்கட்டும்.

அதன்பின்
லெமூரியாவையும் சுருட்டி
மற்றொரு பந்தாக்கி
விளையாடிக்கொண்டே
எங்களுக்கான பிரபஞ்சத்தில்
கைகோத்துச் செல்வோம்.

இந்தக் காதல் இருக்கிறதே....



- மதி
(கவிதாட்சரம்.. தொடரும்)